Zaman Gazetesi yazıları
Zaman Gazetesi
Aksiyon dergisi’nde Suriye’nin füze envanteri hakkında dudak uçuklatıcı bilgiler var. Nükleer Tehdid Girişimi Monterey Uluslararası Çalışmalar Enstitüsü’nün verilerine dayanan bu tabloda yok yok! Miktarı bilinmeyenler hariç, 1500 civarında muhtelif menzildeki füzelerin kaçında kimyasal başlık taşıdığı da kestirilemiyor ve bu füzelerin hepsi de Suriye’nin komşularını tehdid edebilecek
Zaman Gazetesi
Büyük dâvâlarla uğraşmaktan ufak-tefeğe mecâl kalmıyor. Devâsâ meseleleri halletmeye gücümüz yetmiyor, “yürütme”ye çatıp duruyoruz; küçük işler, yani küçük bir omuz desteğiyle ayağa kaldırabileceğimiz şeylere ise pek tenezzül etmiyoruz! Şöyle diyorum şehrin sâkin, tenha bir kenarında eski bir mescid olsa sözün gelişi. İki dönümlük bahçe içinde şirin bir tarihi yapı.
Zaman Gazetesi
Bu ayın ilk günlerinde refikimiz Bugün gazetesinde sanat tarihiyle ilgili bir haber yayımlandı. Haber, konuya hakimiyetini yakından bildiğim ve tanıdığım gazeteci dostum Tuncay Opçin’in imzasını taşıyordu ve yakınlarda esaslı bir restorasyon geçiren Fatih Camii’nde bir kitâbenin yeniden yazılıp yerine konulması hakkındaydı. “Fatih Camii’ne kaçak kitâbe” başlığını taşıyan
Zaman Gazetesi
Mezunlarından bazısı isminden şikâyet etseler de İmam-Hatip Okulları adı doğruydu; vaktiyle Yüksek İslâm Enstitüleri de ismi ve müfredatı arasındaki sâdakat bakımından doğru adlandırılmıştı. Sonradan İlâhiyat isminin hangi gerekçeyle tercih edildiğini (bazı tahminlerim olmakla birlikte) tam bilmiyorum. Bildiğim şudur; İlâhiyat fakülteleri, Teoloji ana bilim dalında entelektüel bilim adamı yetiştirmekten ziyade, İmam-Hatip
Zaman Gazetesi
Gezi olayları esnasında Eskişehir’de yapılan gösteride dövülerek öldürülen gencin katillerini suçlayan iddianamenin açıklandığı gün, Hatay’da bir başka delikanlı daha hayatını kaybetti. Hadiselerin başlangıcından beri gösteri alanlarında şu veya bu sebeple ölenlerin sayısı ona yaklaştı. Bu çok üzücü bir durum ama bazı tesadüflerin eseri değil; ısrarlı ve bilinçli bir
Zaman Gazetesi
Olimpiyatların 2020’de İstanbul’da düzenlenmesi hakkında daha önce bir şey yazmak hakkına sahip olmadığımın farkındaydım. Bir sene önce, 12 Ağustos 2012 tarihinde kaleme aldığım, “Olimpiyat Yalanları” başlıklı yazıdan sonra böyle bir şeye tevessül etmem en azından samimi ve tutarlı olmayacaktı. Kezâ bu yılın mayısı’ndaki “Naoki İnose haksız mı?
Zaman Gazetesi
Hayao Miyazaki, Venedik Film Festivali'nde artık jübilesini yaptığını ve sinemayı bıraktığını açıkladı. Bu haberin sinema sevenler için ne mânâya geldiğini nasıl anlatabiliriz? Belki şöyle: Yıllardan beri size çok iyi, unutulmaz lezzette ekmekler pişiren bir fırının artık kapandığını öğrenmek gibi bir şey... Peki, adını hiç duymayan, kim olduğunu bilmeyen,
Zaman Gazetesi
-N’aaber Çekirge, epeydir görüşemedik; nasılsın bakalım; gidişatı nasıl görüyorsun? -Herhalde Suriye konusunu imâ ediyorsunuz sevgili üstâdım; hemen belirteyim ki, izlediğimiz politikayı bir Türk vatandaşı olarak gururla izliyor ve sonuna kadar destekliyorum. Gelinen noktada Rusya her ne kadar direnmeye çalışsa, İngiltere yan çizer gibi yapsa da DÜNYA KAMUOYU, Türkiye’nin
Zaman Gazetesi
Taksim Platformu, sair “demokratik kuruluşlar”la akçalı dayanışmaya girerek bir boya fabrikası satın alsın; bu fabrikanın ürettiği boya sittîn sene çıkmayan cinsten olsun. Demokratik sendikalar da koalisyona katılarak fırça, kova, sünger ve şövale üretimi konusunda yan sanayi geliştirsinler. Hükümetten bıkıp usanmış heyecanlı iş çevreleri borsada bu şirketlerin hisselerini desteklesinler; en
Zaman Gazetesi
Tarih ne işe yarar? Cevap veriyorum; hiçbir işe yaramaz; tabii ilim adamlarının, öğretmen ve öğrencilerin, meraklıların yaptığı işi kaale almazsak! Evet, “Geçmişte ne oldu?” sualine cevap aramak insanlığın en eski ve en tabii merakıdır; hakkında yüzyıllardan beri eserler yazılıp dersler verilmekte, kitaplar yayınlanmakta ve milyonlarca insan bunları tatlı tatlı okuyup
Zaman Gazetesi
"İlk kütüphanem bir kuru üzüm sandığıydı” cümlesini yıllarca tekrarlayıp durmaktan zevk duydum; sonraki zaman içinde o kuru üzüm sandığı, şekil ve muhteva olarak değişti, büyüdü. Zaman zaman tasfiye etmek ihtiyacı hâsıl oldu. Her taşınmada, “Bunu niçin yıllarca saklayıp durmuşum” diye hayret ettiğim kitap, dergi vesaire türünden yayını elden çıkardım,
Zaman Gazetesi
Sıla-i rahim için memleketteyim. Terk-i diyar edeli beri beş tam sene geçmiş. Arada küçük kaçamak ziyaretleri olmuştu; bu defa haftayı buldu. Tâzelendim. Kapısını çekip çıktığımız evde açtığım her çekmeceden bir iz çıkıyor karşıma; kalemler, çakılar, eski saatler, modası geçtiği için artık gülünç görünen gözlükler, masa üstü kırtasiye malzemesi, yüzlerce müzik