Pazar Keyfi
Yazarın kötüsü kendinden bahsedermiş; aslına bakarsanız sadece kötü yazarlar değil, hemen herkes kendinden bahsetmeyi sever fakat aynı şeyi yazarlar yapmaya kalkışınca hoş olmuyor demek ki.Fakültede ceza hukuku ve kriminoloji dersine giren bir hocamız vardı; ismini ancak internet âleminde yaptığım uzun aramalardan sonra hatırlayabildim: Prof. Dr. Yılmaz Günal. Genç denilebilecek
Zaman Gazetesi
Son cümleyi peşinen yazıyorum, evvelki gece neredeyse sabah saatlerine kadar elimden bırakamadığım bu kitap, mübalağasız, geçen senenin en önemli siyaset kültürü eseridir. Türkiye'de Milliyetçiliğin yakın tarihine bir cümle kuracak kişilerin bu kitaptan habersiz kalması tasavvur edilemez; o derece önemli ve değerli.Kitabın uzun bir adı var: "Nevzat
Zaman Gazetesi
Her zaman olduğu gibi cami çıkışında kapı önüne ayakkabısını bırakarak, ayakkabısını ayakkabı dolabına koyan insanları enayi yerine koyan adamlara homurdanarak kapıdan çıkınca, olağanüstü bir şeyin cereyan etmekte olduğunu hemen fark ettim. Sıra dışı bir şey vardı ve bu beni tedirgin etmişti. Bahçedeki banka oturarak durumu anlamaya çalıştım. Neydi o neydi?
Aksiyon Dergisi
İstanbul’daki Osmanlı Saraylarına, zihniyet dünyamızdaki değişim ve dönüşümün hâlâ yaşayan eserleri gözüyle baktığımızda âşikâr ama pek fark edilmeyen bir gerçekle yüz yüze geliriz: Osmanlı Sarayı ve içinde yaşayan Osmanlı Hânedanı, Osmanlı toplumunun en alafranga, en Batıcı kesimini teşkil etmektedir. Misâllerle izah etmeye çalışalım: İnşâ edildiği XV. Yüzyıldan bu yana,
Zaman Gazetesi
2007 yılının ilk aylarında giderek yoğunlaşan Cumhuriyet Mitingleri vardı; o mitingleri düzenleyenlerin daha sonra Ergenekon'la ilişkileri olduğu öne sürüldü; iddianamelere geçti; ardındaki düzenleyici güç neyi murad ederse etsin, bayraklarla, Atatürk posterleriyle meydanları dolduranların temel endişesi, "hayat tarzları"na yönelik bir tehdit algısı içinde olduklarıydı; o günlerin
Zaman Gazetesi
Lâfı döndürüp dolaştırmadan peşinen söyleyim: Bu satırların yazarı, bir sene öncesine kadar, Allah'ın her yevmiye günü -siz bilemediniz gün aşırı!- ekranlara çıkıp, kendisinden sual olunan bilumum mevzûlar hakkında derâkab fikir beyan ederek kurulmuş makine gibi konuşan "yorumcu, uzman, hoca, araştırmacı gazeteci, filan fakültede profesör, filan müessesede
Zaman Gazetesi
-Şşşt, dur bakayım; biz kimiz, kimiz biz söyle bakayım! Hoop, sakın yanlış yapayım deme ha, akıllı ol ve adam gibi söyle; biz kimiz?-Valla ne bileyim abi, ne desek boş!.. Daha doğrusu duruma göre değişir! Şimdi sen birden böyle pat diye önümüze atlayıp, kimlik sorunca şeyettik biraz... Sen ne dersen
Zaman Gazetesi
Sabahın erken saatlerinde İstanbul-Ankara otoyolunda seyreden araçlardan çoğunun asgari müştereği, çok ama çok sevilen bir dosta karşı son vazifeyi ifa etmenin kararlılığı idi. Camlarına "Muhsin Başkan" posterleri yapıştırılmış gayri resmi, tesadüfi ve alabildiğine "sivil" araçlar, Türkiye'nin her şehrinden, her beldesinden, en uzak sınır uçlarından
Zaman Gazetesi
Hava güneşli gibi duruyor ama güven olmaz. Evden çıkıp fırına doğru giderken park civarında birisi omuzuma dokundu. Baktım, a, "Seçmen!" - Oo, dedim, "merhaba sayın seçmen, pazar günü neydin öyle; döktürdün vallahi resmen!" - Şurdan iki simit alsan da şöyle çıtır çıtır, çayla iyi gider. Haa,
Aksiyon Dergisi
“Şu dünyada bir nesneye yanar özüm, göynür özüm; Yiğid iken ölenlere, gök ekini biçmiş gibi” Yunus Emre Politikacıların zaman zaman, özellikle kampanya zamanlarında tekrarlamaya ihtiyaç duydukları bir beylik söz vardır: “İçimizden biri”. Bu sözün, Muhsin Yazıcıoğlu’nda olduğu kadar sahicilik kazandığı pek az örnek vardır ve öyle zannediyorum ki onun
Zaman Gazetesi
Baba topçuların tâbiridir; derler ki meselâ, "hedef, doğu istikametindeki tepelerin hatt-ı bâlâsında duran tek top ağacın bir parmak solundaki kara kayalıklar..." Ağacı bol yerlerde, ormanlıkla, korulukta, çalı-çırpısı mebzul mahallerde tek top ağaç görünmez; kalabalığa bürünür. Tek top ağaç, "yazı"ya mahsus bir şey; "yazı"
Pazar Keyfi
Gerçekle doğru arasında bazen, arasına bir otomobil park edecek büyüklükte bir mesafe bulunabilir; nitekim filozofun biri, "Kesin doğruluk gerçek olmayabilir." derken galiba böyle bir şeyi kastetmekteydi. Aşağıda anlatacağım -daha doğrusu başkasından nakledeceğim- hikâyenin gerçekle hiç bir alâkası olmadığı kesindir; gerçek değil ama doğru olup olmadığına okuduktan sonra birlikte