Pazar Keyfi
Önceleri herkes gibi ben de yazıklanır, "Vay alçak namussuz Batılı arkeolog suretindeki hırsız herifler; soyup soğana çevirmişler caanım tarihî güzelliklerimizi" diye üzülür, kendime eziyet ederdim; siz buna, o dönemde sorumluluk üstlenmiş yöneticilerin gafletinden duyduğum öfkeyi de ilâve etmelisiniz, "Bak bak bak, adama bak; elin Alamanı koca tapınağı
Zaman Gazetesi
Doğan grubuna bağlı gazetelerde gözle görülür derecede bir moral yükselmesi müşahede ediliyor; ben bunu, DMG mensubu gazetecilerin Genelkurmay salonlarında geçirdiği uzun muhabbet, mülakat ve terapi seanslarına bağlıyorum. Nice zamandır yitirdikleri özgüven duygusuna yeniden kavuşmuş olduklarını gösteren belirgin alâmetler var; bu bir "ifakat", hatta Frenkçe tâbirle ifade edersek "
Zaman Gazetesi
Shaber radyo yöneticisi Mazhar Bey'in odasındaki TV ekranı dokuza bölünebilen türden; pazartesi günü kuşluk vakti, "limonlu" çayımızı yudumlarken ekrana bakıyorum; yarısından çoğunda aynı görüntü yer alıyor: Genelkurmay Başkanımız İlker Başbuğ, ev sahipliği yaptığı sempozyumun açılışında konuşuyor, Türkiye'nin haber kanalları işi gücü bırakmış "bilimsel&
Zaman Gazetesi
Şimdi canım kardeşim benim, ne söylesem altında buzağı arayacaksınız fakat inanın ki benim bu hadisedeki durumum, o hadisede sözü geçen marangozdan farklı değil. Diyeceksiniz ki nedir o marangozun durumu? Şöyle: Kadının biri, gardırop kapağının vakitli-vakitsiz kendiliğinden açılmasından şikâyetçi. Durup dururken "gacıırt" diye açılıveriyor kapak. Bunun üzerine bir marangoz
Zaman Gazetesi
Rahatsızlığımın üçüncü gününde yatak odasından zorla taburcu edilerek sürgüne gönderildiğim salonda, yarı baygın yarı uyanık ama daha çok kerhen televizyon seyrediyorum. Faydası oluyor, daha önceleri gördüğüm şeyler arasında ilgi kurmaya, yurt ve dünya gerçeklerini yeni bir bakış açısıyla (ekrana göre 45 derece eğik) seyretmeye başladım. Gördüğüm parça bölük şeyleri zihnimde
Aksiyon Dergisi
Mustafa Kemâl, 1893 senesinde Selânik Askerî Rüşdiyesi’nde ilk üniformasını giydiğinde henüz 12 yaşındaydı. Üniformasını çıkarıp ordudan emekliliğini istediğinde ise hem başkumandan, hem reisicumhur sıfatlarını taşıyordu ve tarih 1927 idi. Bu duruma göre tam 35 sene bilfiil asker sıfatını taşımıştır. Elbette bu durumda askerlikten ilişiğini reisicumhur seçildikten dört sene sonra
Pazar Keyfi
Bir ara evde o kadar çakı birikti ki, bunlarla bir dükkân açıp, ufaktan lüks hırdavatiye işine başlamayı bile düşündüm. Tamam, mevzu "çakı", fakat, az evvel cümlede geçen şu "Lüks hırdavatiye" lâfının gülünçlüğü üzerinde bir miktar durmamı hoş karşılamazsanız dilim şişer; öyle iki kelime ki, yan yana
Zaman Gazetesi
İmza ıslak mıydı, yoksa hafif nemli miydi meselesini tam dokuz ay tartışmışız; daha doğrusu bulunan evrakın kâğıt parçası mı, yoksa belge mi olduğuna kanaat getirmek için tam dokuz ay arpacı kumruları gibi düşünüp durmuşuz. Kurumun en üst yetkilisi, "bu bir kâğıt parçası" diye ısrar ediyor, hatta meydan okuyor,
Aksiyon Dergisi
Şöyle bir algının giderek yaygınlaştığına şahit oluyorum: “Biraz fazlaca ileri gidilmiyor mu? Her gün, her sabah, her saat darbecilerle ilgili haber dinlemekten sıkıldık usandık. Acaba gerçekten bir darbe tehlikesi yaşıyor muyuz, yoksa hükümet ve emniyet güçleri, ufak-tefek olayları gereğinden fazla büyütüp dolaşımda tutarak kamuoyunu yanıltıyor mu?” Geçenlerde yakınlarımdan birisi, “Yahu
Zaman Gazetesi
Dün 28 Şubat'ın yıldönümüydü; zihin tazelemek için Anadolu Ajansı'nın yayınladığı, "Türkiye Cumhuriyeti, 80 Yıl Kronolojisi" adlı derlemenin 97'li yıllarına göz attım. Rûhum sıkıldı, içim daraldı, bunaldım. Bizde hâkim kanaat şudur: "28 Şubat'ı askerler yaptı; Müslümanlar mağdur oldu". Doğru
Pazar Keyfi
Salı günü, sizler için ne mânâ ifade ediyor; bu suale herkesin başka başka cevabı vardır ama Ankara gazetecileri için mübârek salı günleri, Meclis'te grubu bulunan siyasî partilerimiz için grup toplantısı günleri demektir. Bir zamanlar sadece Ankaralı gazeteci takımını ilgilendiren bu küçük ayrıntı, artık televizyonu olan ve salı günü
Zaman Gazetesi
İnanılmaz bir gündü, olağanüstüydü, müthiş fotoğraflardı! 10 Haziran 1997 günü Genelkurmay Başkanlığı'nın konferans salonu, hıncahınç doluydu. Salonda Yargıtay Ceza Dairesi başkan ve üyeleri vardı ve Batı Çalışma Grubu'nu yöneten generallerden "brifing" almak üzere orada bulunuyorlardı. O günlerde yüksek yargının brifingci mensupları, "Yargı bağımsızlığı&